(+30) 211 182 3000   |   Αρχική

Νέα

Τουλάχιστον 30 λεπτά αερόβιας άσκησης για τρεις φορές την εβδομάδα αλλά και ασκήσεις δύναμης 2-3 φορές την εβδομάδα μπορούν να προλάβουν τον καρκίνο, καθώς μειώνουν τη φλεγμονή, βοηθούν στην πρόληψη της παχυσαρκίας (το αυξημένο βάρος αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για καρκίνο του ενδομητρίου, του οισοφάγου, του ήπατος, του παγκρέατος και του μαστού, ενώ σε ανθρώπους που έχουν νοσήσει αυξάνει τον κίνδυνο υποτροπής και θανάτου από καρκίνο) και ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα.

Επίσης, η άσκηση βοηθάει στη ρύθμιση της ινσουλίνης (τα υψηλά επίπεδά της σχετίζονται θετικά με την εξέλιξη του καρκίνου), στη μείωση της φλεγμονής) και των ορμονών του σεξ (όπως π.χ. τα οιστρογόνα που συνδέονται με συγκεκριμένα είδη καρκίνου) και βελτιώνει τον μεταβολισμό, μεώνοντας τον χρόνο παραμονής τοξικών ουσιών στο έντερο.

Συμβάλλει επίσης στην αλλαγή του μεταβολισμού των χολικών οξέων, που μειώνουν την έκθεση του γαστρεντερικού συστήματος σε καρκινογόνους παράγοντες. Η σωματική άσκηση μπορεί να δράσει προληπτικά κατά:

  • του καρκίνου του μαστού - η άσκηση μειώνει κατά 10-15% τον κίνδυνο εμφάνισης του συγκεκριμένου καρκίνου. Επίσης, μειώνει κατά 28% τον κίνδυνο θανάτου από αυτόν και κατά 48% τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία
  • του καρκίνου της ουροδόχου κύστης (μείωση του κινδύνου κατά 13-19%)
  • του καρκίνου του οισοφάγου (μείωση κινδύνου έως και κατά 42%)
  • του καρκίνου του νεφρού (νεφροκυτταρικό καρκίνωμα), κατά 12-23%
  • του καρκίνου του στομάχου, κατά 22%
  • του καρκίνου του παχέος εντέρου -μειώνει κατά 30% τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του παχέος εντέρου και κατά 38% τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία
  • του καρκίνου του προστάτη - μειώνει κατά 33% τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του προστάτη και κατά 45% τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία
  • του καρκίνου του ενδομητρίου (21% μικρότερος κίνδυνος)
  • του καρκίνου του πνεύμονα

Το πρόγραμμα άσκησης είναι σημαντικό να εξατομικεύεται ανάλογα με τον ασθενή και το είδος του καρκίνου του, καθώς και τις προσωπικές του προτιμήσεις. Η διεπιστημονική ομάδα, που περιλαμβάνει τον ογκολόγο,τον καρδιολόγο, τον νοσηλευτή, τον διατροφολόγο και τον ψυχολόγο, θα αποφασίσει το είδος και τη διάρκεια της άσκηση, πάντα σε συνεργασία με τον ασθενή.